طرح دغدغه و هشدار دلسوزانه انجمن صنفی روابط عمومی درباره وضعیت آموزش روابط عمومی در دانشگاه علامه طباطبایی

این انجمن در چارچوب وظایف صنفی و حرفه‌ای خود و مستند به بندهای ۴ و ۵ ماده ۳ اساسنامه، مبنی بر بررسی مشکلات و نارسایی‌های مهارتی، شناخت نیازها و اولویت‌ها و ارائه پیشنهاد به مدیران و مسئولان مربوط و در پی طرح دغدغه‌ها و درخواست‌های مکرر کمیته دانشجویی انجمن، ضروری می‌داند برخی نگرانی‌های موجود درباره وضعیت آموزش روابط عمومی در آن دانشکده را به استحضار برساند.

در پی درخواست‌های مکرر دانشجویان، هم‌اندیشی‌های صورت‌گرفته و طرح مشکلات و دغدغه‌های آموزشی در کمیته دانشجویی انجمن صنفی روابط عمومی استان تهران، این انجمن در نامه‌ای خطاب به رئیس دانشکده علوم ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی، خواستار بررسی وضعیت آموزش روابط عمومی و تقویت پیوند میان دانشگاه و عرصه حرفه‌ای شد. این نامه پس از گفت‌وگوها و مراجعات متعدد دانشجویان و دانش‌آموختگان دانشکده علوم ارتباطات و انتقال نگرانی‌های آنان به کمیته دانشجویی و دیگر کمیته‌های اجرایی انجمن تنظیم و خطاب به دکتر سیدمحمدمهدی‌زاده، رئیس این دانشکده، ارسال شده است که به شرح زیر است:

به نام پروردگار منان

جناب آقای دکتر سیدمحمدمهدی‌زاده
رئیس دانشکده علوم ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی
موضوع: طرح دغدغه و هشدار دلسوزانه درباره وضعیت آموزش روابط عمومی در دانشگاه علامه طباطبایی

درود بیکران؛

دانشکده علوم ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی برای چندین نسل از دانش آموختگان حوزه ارتباطات، قطب علمی، نامی معتبر و یکی از مهم ترین کانون های آموزش روابط عمومی در ایران بوده است. بسیاری از مدیران، استادان و فعالان امروز این حوزه، مستقیم یا غیرمستقیم از بستر علمی این دانشکده برخاسته اند و به همین دلیل، حفظ و تقویت این جایگاه صرفا مسئله داخلی یک دانشگاه نیست؛ بلکه موضوعی مهم برای جامعه حرفه ای روابط عمومی کشور است.
نامه حاضر نیز نه از موضع تقابل یا نادیده گرفتن تلاش های استادان و مدیران آن دانشکده، بلکه از سر دغدغه نسبت به آینده آموزش روابط عمومی و به درخواست جمعی از دانشجویان دانشکده علوم ارتباطات نگاشته می شود؛ دانشجویانی که برخی از آنان امروز در کمیته دانشجویی و دیگر کمیته های اجرایی انجمن صنفی روابط عمومی نیز حضور و فعالیت دارند و طی گفت وگوها و مراجعات متعدد، نگرانی هایی را درباره وضعیت آموزشی خود با انجمن در میان گذاشته اند.
طی چند سال گذشته نیز به واسطه فعالیت های حرفه ای و صنفی، فرصت گفت وگوی مستقیم با شماری از دانشجویان و دانش آموختگان آن دانشکده را داشته ام و تکرار برخی گلایه ها و روایت های مشابه، آن هم از سوی دانشجویان مختلف، موضوعی نیست که بتوان به سادگی از کنار آن عبور کرد.
یکی از موارد پرتکرار، محدود بودن تنوع استادان در طول دوره تحصیل است. دانشجویانی از حضور مکرر یک استاد در تعداد قابل توجهی از دروس و ترم های متوالی سخن می گویند؛ تا جایی که ممکن است دانشجو از ابتدای ورود تا ترم های پایانی، بخش قابل توجهی از دروس متفاوت خود را با یک استاد بگذراند.
بدیهی است محدودیت های اداری دانشگاه و ضرورت واگذاری دروس به اعضای هیئت علمی رسمی برای ما قابل درک است؛ اما هنگامی که یک دانشجو در درس هایی با ماهیت و موضوع متفاوت، بارها و در چندین ترم متوالی با یک مدرس مواجه می شود، این پرسش قابل طرح است که سهم دانشجو از تنوع دیدگاه های علمی، تجربه های حرفه ای، مکاتب فکری و شیوه های متفاوت تدریس چه خواهد بود؟ روابط عمومی ذاتا حوزه ای میان رشته ای، پویا و به شدت وابسته به تحولات اجتماعی، رسانه ای و فناورانه است و آموزش آن نیز بیش از بسیاری از رشته ها به تکثر نگاه و تجربه نیاز دارد.
دغدغه جدی دیگر، فاصله میان آنچه دانشجو در دانشگاه می آموزد و آن چیزی است که پس از ورود به محیط حرفه ای با آن مواجه می شود. بخشی از دانشجویانی که با انجمن در ارتباط بوده اند، از کمبود آموزش های عملی و تجربه محور، محدود بودن تعامل حرفه ای با استادان، استفاده ناکافی از منابع و مباحث روز و فاصله برخی دروس با تحولات واقعی صنعت روابط عمومی، رسانه، ارتباطات دیجیتال و فناوری های نوین سخن می گویند.
این فاصله زمانی بیشتر آشکار می شود که دانشجو وارد انجمن، یک سازمان، روابط عمومی، رسانه یا آژانس حرفه ای می‌شود و تازه درمی یابد برای انجام بسیاری از وظایف واقعی حرفه، باید بخش مهمی از مسیر را از ابتدا و خارج از دانشگاه بیاموزد. نگرانی ما دقیقا از همین نقطه آغاز می شود. اگر این شکاف به موقع دیده و برای آن چاره اندیشی نشود، مسئله صرفا فارغ التحصیل شدن تعدادی دانشجو با مهارت کمتر نخواهد بود. ممکن است با نسلی مواجه شویم که پس از صرف چند سال از بهترین سال های زندگی خود در دانشگاه و سپس مواجهه با واقعیت بازار کار، نسبت به رشته، دانشگاه و حتی حرفه روابط عمومی احساس سرخوردگی، بی اعتمادی و نفرت پیدا کند.
اگر امروز این صداها شنیده نشود، بیم آن می رود آنچه در سال های آینده درو می کنیم، نه نسلی علاقه مند و امیدوار به روابط عمومی، بلکه نسلی خشمگین و سرخورده از فاصله میان دانشگاه و حرفه باشد. به عنوان یکی از شاگردان همین مکتب علمی و کسی که خود را وامدار استادان حوزه ارتباطات می داند و امروز نیز مسئولیت ریاست هیئت مدیره انجمن صنفی روابط عمومی استان تهران را بر عهده دارد، طرح این موضوعات را نه نقد از بیرون، بلکه ادای مسئولیتی از درون خانواده ارتباطات کشور می دانم.
انجمن صنفی روابط عمومی نیز به دلیل ارتباط مستمر با مدیران روابط عمومی، سازمان ها، رسانه ها، آژانس ها، فعالان حرفه ای و به ویژه دانشجویان و نیروهای جوان، بخشی از پیامدهای فاصله میان دانشگاه و بازار حرفه ای را از نزدیک مشاهده می کند. از همین رو معتقدیم دانشگاه و تشکل حرفه ای نه در مقابل یکدیگر، بلکه باید در امتداد یکدیگر قرار گیرند.
بر همین اساس، انجمن صنفی روابط عمومی استان تهران آمادگی دارد در صورت صلاحدید جنابعالی، در نشستی صریح و دوستانه با حضور مسئولان دانشکده، مدیران گروه، استادان، نمایندگان دانشجویان و نمایندگان انجمن، این دغدغه ها را بدون پیش داوری بررسی کرده و برای نزدیک تر شدن آموزش دانشگاهی به تحولات و نیازهای واقعی حرفه روابط عمومی، راهکارهای عملی و مشترکی تدوین کند.
هدف از نگارش این نامه نه داوری درباره گذشته، بلکه جلوگیری از عمیق تر شدن شکافی است که امروز هنوز فرصت ترمیم آن وجود دارد. دانشگاه علامه طباطبایی سرمایه بزرگی برای آموزش ارتباطات و روابط عمومی ایران است و دقیقا به دلیل همین جایگاه، انتظار از آن نیز بیش از دیگران است.
امیدوارم این نامه نه به عنوان یک انتقاد اداری، بلکه به عنوان انتقال صادقانه بخشی از صدای دانشجویان آن دانشکده و دعوتی برای گفت وگو درباره آینده آموزش روابط عمومی در ایران تلقی شود.

با آرزوی توسعه و بهروزی ایران عزیزمان
رئیس هیئت مدیره و دبیر انجمن
میلاد زارعی

رونوشت:
 رئیس محترم دانشگاه علامه طباطبایی
 معاون محترم آموزش دانشگاه علامه طباطبایی
 مدیر محترم دفتر نظارت و ارزیابی و تضمین کیفیت دانشگاه علامه طباطبایی